Ginekolog.edu.pl

Nadżerka jest dość często obserwowaną zmianą na narządach płciowych kobiety. Najczęściej powstaje na tle zaburzeń hormonalnych, a dokładniej nadmiaru estrogenów oraz różnych zakażeń. Diagnozuje się ją podczas zwykłego badania ginekologicznego.
Najczęstszymi objawami nadżerki są obfite upławy z pochwy o nieprzyjemnym zapachu, plamienia lub krwawienia międzymiesiączkowe, a także częste stany zapalne pochwy, wywołujące podrażnienia i dyskomfort. Nadżerka jest stanem, któremu mogą również towarzyszyć bóle brzucha i okolicy krzyżowej.

Jest pięć metod leczenia nadżerki.
Tabletki i globulki. Stosuje się je, gdy nadżerka jest mała, nie powoduje dolegliwości, wyniki cytologii są prawidłowe, a kobieta nie rodziła dzieci. Terapia opiera się na lekach przeciwzapalnych i przyspieszających gojenie się nadżerki.
Koagulacja chemiczna. Do leczenia tą metodą kwalifikują się małe nadżerki. Do zmiany przykłada się specjalny preparat chemiczny, który likwiduje chory nabłonek, a na jego miejscu pojawia się zdrowy. Zabieg jest bezbolesny i nie powoduje blizn, ale czas gojenia się rany jest długi, a sam zabieg czasami trzeba powtórzyć.
Elektrokoagulacja (wypalanka). Polega na spaleniu chorych tkanek iskrą elektryczną. Zabieg nie jest bolesny, ale dość nieprzyjemny z powodu delikatnego uczucia szczypania oraz brzydkiego zapachu. Może on powodować małe blizny lub zwężenie kanału szyjki macicy, dlatego nie proponuje się go kobietom, które jeszcze nie rodziły. Okres gojenia się nabłonka to 3-5 tygodni.
Kriokoagulacja (zamrażanie). Martwicę tkanek wywołuje się przez zastosowanie sprężonego azotu. Leczenie jest bardzo skuteczne i bezbolesne. Gojenie się ran może trwać do 30-40 dni.
Fotokoagulacja. Zmienione tkanki usuwa się falą świetlną. Zabieg ten jest całkowicie bezbolesny, a wykorzystuje się go do leczenie małych i płytkich zmian. Okres leczenia trwa ok. 2 tygodni.

Pierwszą z nich są tabletki i globulki. Jeżeli nadżerka jest mała, nie powoduje dolegliwości, cytologia nie wykazała żadnych zmian, a kobieta nie rodziła dzieci – należy obserwować zmianę i odwiedzać ginekologa. Najczęściej lekarz podejmuje on próbę leczenia farmakologicznego opartego na lekach przeciwzapalnych i stymulujących nadżerkę tego by się wygoiła. Gdy pojawiają się upławy, lekarz najczęściej zaleca globulki dopochwowe .

Drugą metodą stosowaną przy leczeniu nadżerki jest Koagulacja chemiczna. Stosuje się ją wtedy gdy zmiany są małe. Polega na tym do nadżerki przykłada się specjalne preparaty, które mają na celu zlikwidowanie chorego nabłonka. A w jego miejscu powstaje zdrowy. Terapia ta jest bezbolesna i nie powoduje blizn. Ma jednak wadę, bywa mało skuteczna i dlatego koagulację trzeba powtarzać w określonych odstępach czasu, co jest niewygodne dla pacjentki. Do wad tej metody zalicza się długi czas gojenia. Zabieg najlepiej zrobić w pierwszych dniach cyklu. Prywatnie kosztuje kilkanaście złotych.

Trzecia metoda to Elektrokoagulacja (tzw. wypalanka). Polega na spaleniu (ale nie zwęgleniu) chorych tkanek iskrą elektryczną. Metoda ta jest przede wszystkim bardzo skuteczna, bo niewielką elektrodą lekarz może dotrzeć do każdego chorego miejsca. Zabieg nie jest bolesny, ale kobieta czuje nieprzyjemny zapach przypalonego mięsa oraz działanie prądu (niemiłe szczypanie). Zazwyczaj nie stosuje się znieczulenia. Elektrokoagulacja może spowodować trwałe blizny na powierzchni szyjki macicy lub zwężenie jej kanału. Konsekwencją tych powikłań bywają bolesne miesiączki oraz trudności z rozwieraniem się szyjki macicy podczas porodu. Po zabiegu nabłonek goi się nawet do 3-5 tygodni. W tym czasie mogą się pojawić upławy o nieprzyjemnym zapachu i plamienia. Wypalenie najlepiej zrobić zaraz po miesiączce. Prywatnie leczenie kosztuje 200-300 zł.

Ostatnią metodą jest Kriokoagulacja (zamrażanie). To nic innego jak wywołanie martwicy tkanek szyjki macicy specjalną elektrodą, z której wypływa sprężony azot. Zabieg trwa 4 do 6 minut. Leczenie jest bardzo skuteczne i bezbolesne. Niektórzy lekarze twierdzą, że to lepsza metoda niż elektrokoagulacja. Większe nadżerki trzeba zamrażać przy użyciu kilku końcówek, co wymaga od lekarza sporego doświadczenia, aby nie zamrozić ściany szyjki zbyt głęboko. Po zabiegu mogą wystąpić wodniste upławy. Gojenie przeciąga się nawet do 30-40 dni. Leczenie przeprowadza się po miesiączce. Kosztuje 300-400 zł