Elektrokonizacja – angielski skrót LEEP.
Jest to zabieg operacyjny polegający na usunięciu chorych tkanek części pochwowej szyjki macicy, przy użyciu prądu elektrycznego. Zabieg wykonywany jest przez pochwę w przypadku leczenia początkowych stadiów raka szyjki macicy lub w przypadku nadżerek. Metoda ta może być stosowana w leczeniu ambulatoryjnym i jest dobrze tolerowana przez pacjentki.
Elektrochirurgiczna metoda wycięcia zmienionego fragmentu szyjki macicy jest korzystniejsza niż tradycyjna konizacja chirurgiczna stosowana w leczeniu nowotworowych zmian śródnabłonkowych szyjki macicy. Wycięcie zmienionej sfery może być wykonane precyzyjnie elektrodą w kształcie drucianej pętli. Ponadto technika elektrokonizacji pozwala na pobranie wycinków do badania histopatologicznego w celu potwierdzenia lub wykluczenia istnienia ukrytych ognisk raka inwazyjnego. Jeśli wykluczenia raka inwazyjnego nie jest możliwe, to do usunięcia pojedynczych ognisk lekarz możne użyć elektrody igłowej zamiast pętlowej, co pozwala na lepszą ocenę brzegów cięcia.
Wskazania do elektrokonizacji to:
- niedostateczny obraz koloskopowy, wizualnie niedostępna cała sfera zmieniona chorobowo;
- niemożność obejrzenia koloskopem nieprawidłowości ze względu na wnikanie zmiany chorobowej do kanału szyjki macicy;
- różnica w rozpoznaniu cytologicznym i histopatologicznym.
Metoda elektrokonizacji elektrodą pętlową jest uważana za niezwykle skuteczną i bezpieczną.
Głównymi objawami grzybicy pochwy jest swędzenie, pieczenie oraz gęste białe upławy, niekiedy o konsystencji przypominającej twaróg i nieprzyjemnym zapachu. Nasilają się one podczas oddawania moczu i po współżyciu. Często towarzyszą im zaczerwienienie, obrzęk i uczucie gorąca sromu oraz piekące pęknięcia skóry.
Tymczasową ulgę daje kąpiel, jednak prowadzi ona do namnażania bakterii, dla których najlepsze środowisko jest właśnie wilgotne i ciepłe, co gwarantuje temperatura ciała. Również domowe sposoby leczenia zwane „nasiadówkami” czasami dają efekt odwrotny od pożądanego. Dlatego też zaobserwowanie u siebie objawów mogących wskazywać na grzybicze zapalenie pochwy powinno być sygnałem do pilnego kontaktu z ginekologiem i rozpoczęcia leczenia.
Kobiety prowadzące aktywne życie seksualne powinny pamiętać o tym, że jej partner również może być zarażony grzybami. W jego przypadku choroba będzie przebiegać bezobjawowo. Lekarz w takim przypadku zazwyczaj przepisuje środki doustne oraz maść do stosowania miejscowego.
W przypadku nawracającej grzybicy, należy zastanowić się nad źródłem jej pochodzenia. Może się tak zdarzyć, że środki do higieny intymnej podrażniają i wysuszają naturalną warstwę ochronną okolic intymnych, przez co bakterie mają do niej łatwiejszy dostęp. Najprostszym sposobem sprawdzenia, czy stosowane środki nam szkodzą jest zastąpienie ich szarym mydłem. W dużej ilości przypadków, częstotliwość nawrotów grzybicy znacząco się zmniejsza.
Okolice intymne kobiety są częstymi miejscami rozwoju stanu zapalnego, a jego bezpośrednią przyczyną jest zachwianie naturalnej równowagi pomiędzy różnymi rodzajami bakterii. Dzieje się tak z powodu przyjmowania dużej dawki antybiotyków, infekcji bakteryjnych innych narządów, np. gardła i ucha, zaburzeń hormonalnych czy menopauzy. Objawy zapalenia to pieczenie, świąd, upławy, ból warg sromowych i uczucie suchości w pochwie.
Sygnałem, że coś jest nie tak, może być również białoszary lub żółty kolor wydzieliny oraz jego brzydki zapach (naturalnie jest przejrzysta lub biała i bezwonna). Infekcję trzeba jak najszybciej wyleczyć, ponieważ istnieje ryzyko, że przeniesie się ona do błony śluzowej macicy oraz zaatakuje jajowody i przydatki.
Jeśli objawy są niewielkie i wcześnie wykryte, zapalenie można leczyć dostępnymi w aptece środkami bez recepty. Są to w większości preparaty ziołowe w formie maści lub płukanek. Jeśli dolegliwości nie ustąpią w ciągu 2-3 dni lub zaczną się gwałtownie nasilać konieczna jest wizyta u ginekologa. Lekarz na podstawie wydzieliny oraz objawów towarzyszących określi rodzaj zapalenia oraz dobierze środki przeciwzapalne, przeciwgrzybiczne lub przeciwbakteryjne. Mają one postać tabletek doustnych, globulek i maści dopochwowych. Okres kuracji trwa zazwyczaj ok. 7 dni i bardzo ważne jest, aby nie przerywać zażywania leków po ustąpieniu objawów, ponieważ spowodować to może nawrót dolegliwości. Leczeniu powinien również zostać poddany partner, żeby nie doszło do sytuacji wielokrotnego zarażania się od siebie.
Do chorób wenerycznych należy chlamydioza. Jest ona wywoływana przez bakterię Chlamydia trachomatis, którą zarazić się można podczas stosunku bez zabezpieczenia. Bakteria jest odpowiedzialna za choroby układu moczowego oraz płciowego, może doprowadzić do poronienia i stanów zapalnych. Wyróżnia się bakterie z rzędu Chlamydia trachomatis i Chlamydia pneumoniae.
Choroba przebiega bezobjawowo, dlatego można sobie nie zdawać sprawy z jej obecności. Im więcej partnerów życiowych, tym większe ryzyko jej wystąpienia. Bardzo często bakterią tą można się zarazić na basenach i kąpieliskach. Dlatego też spotyka się całe rodziny zarażone bakterią Chlamydia. Nieleczone zakażenie Chlamydią prowadzić może do krwawienia, bólu miednicy, stanów zapalnych narządów rodnych. To może doprowadzić do bezpłodności. Bakteria ta poza powyższymi konsekwencjami może doprowadzić do zapalenia stawów, zmian w układzie nerwowym, skłonności alergicznych czy spadku odporności. Bakteria może doprowadzić do stanu zapalnego szyjki macicy oraz jajowodów i jajników. Zakażenie chlamydią w czasie ciąży może doprowadzić do porodu przedwczesnego oraz innych zaburzeń płodu. Bakteria jest w stanie przez wiele lat nie dawać o sobie znać, przebywając w organizmie jakby w uśpieniu. Obecność bakterii stwierdza się na podstawie badań laboratoryjnych po ówczesnym pobraniu próbki krwi.
Rzęsiskowica jest chorobą sfery intymnej kobiet, wynikającą z zakażenia bakteryjnego. Bakterie mogą się dostać poprzez stosunek bez użycia prezerwatywy lub na przykład używając ręczników czy przyborów do mycia osoby zarażonej. W miejscach publicznych, takich jak baseny czy toalety również mogą skrywać się bakterie rzęsistka pochwowego.
Objawami jest obfita wydzielina z pochwy o żółto zielonkawej barwie i nieprzyjemnym zapachu. Bakteria podrażnia okolice intymne i może powodować swędzenie. Należy się wtedy udać do ginekologa. Ginekolog wykona wymaz z pochwy, by odnaleźć przyczynę powstałego zakażenia. Leczenie wykonuje się za pomocą przepisanego przez lekarza antybiotyku. Ponieważ lekceważona choroba może prowadzić do poważnych powikłań, należy szybko skierować się na badania.
Często właśnie takie czynniki jak infekcje wirusowe lub bakteryjne są powodem późniejszego braku płodności. Zachowanie higieny intymnej jest bardzo ważne. Mydło obniża odczyn kwasowy, co zapobiega namnażaniu się grzybów. Istnieją specjalne kremy do smarowania narządów intymnych oraz płyny, które oczyszczają i natłuszczają błony śluzowe i skórę.
W rezultacie badań prenatalnych może się okazać, że dziecko posiada wady genetyczne.
Mukowiscydoza jest chorobą genetyczną, należącą do grupy chorób metabolicznych. Objawy chorobowe w jej przypadku są bardzo różne. Problemem podstawowym jest uszkodzenie w obrębie chromosomu 7. Przejawia się poprzez występowanie takich zaburzeń jak niewydolność trzustki, występujące zapalenia płuc i oskrzeli, niepłodność, cukrzyca czy serce płucne. Dziecko chore na mukowiscydozę musi przestrzegać właściwej diety, składającej się z pokarmu wysokobiałkowego oraz składającego się z dużych walorów energetycznych. Niewydolność oddechowa jest najczęstszym powodem utraty dziecka z tą dolegliwością. Potrzebne są badania Rentgenowskie klatki piersiowej, czasami, przeszczep serca oraz płuc. Istnieje ponad sześćdziesiąt chorób dziedzicznych, którym naukowcy przyporządkują nieprawidłowości w obrębie określonego genu.
Mukowiscydoza jest chorobą genetyczną, która występuje najczęściej w ludzkiej populacji. Według badań co dwudziesta piąta osoba jest nosicielem nieprawidłowego genu, który ją wywołuje. Dziecko zazwyczaj rodzi się chore wtedy, gdy oboje rodziców posiada uszkodzony gen, który przekazują dziecku. Nie każde następne dziecko musi urodzić się z tym schorzenie, jednak ryzyko jest duże. Dziecko chore musi przez całe życie przyjmować preparaty enzymatyczne.
Zapalenie pochwy może być spowodowane przez różne czynniki. Między innymi można wyróżnić tak zwaną rzęsistkowicę spowodowaną pierwotniakiem rzęsistkiem pochwowym, a także zakażenie o podłożu grzybicznym wywołanym przez drożdżaki, oraz zakażenie o podłożu bakteryjnym.
Zapalenie pochwy może być wywołane przez wiele bakterii. Najczęściej jest jednak nią Gardnerella vaginalis. Chociaż uważa się, że zakażenie bakteryjne pochwy nie przenosi się droga płciową, zaleca się przebadanie partnera dla większej pewności.
W przypadku zapalenia rzęsistkowego znacznie częściej występują upławy, a w rozwiniętej fazie wydzielina staje się szaro-zielona, wodnista oraz wydziela nieprzyjemny zapach. Zakażeniu temu może towarzyszyć również świąd, a w momencie gdy dojdzie do zapalenia cewki moczowej, wystąpić mogą również zaburzenia w oddawaniu moczu.
Przyczynami zapalenia pochwy jest zazwyczaj młody wiek kobiety, stosowanie dopochwowych tamponów w czasie krwawienia miesiączkowego, a także zaburzenia miesiączkowania. Przyczyną może być także płukanie pochwy preparatami do higieny intymnej.
