Ginekolog.edu.pl

Pierwszą z nich są tabletki i globulki. Jeżeli nadżerka jest mała, nie powoduje dolegliwości, cytologia nie wykazała żadnych zmian, a kobieta nie rodziła dzieci - należy obserwować zmianę i odwiedzać ginekologa. Najczęściej lekarz podejmuje on próbę leczenia farmakologicznego opartego na lekach przeciwzapalnych i stymulujących nadżerkę tego by się wygoiła. Gdy pojawiają się upławy, lekarz najczęściej zaleca globulki dopochwowe .

Drugą metodą stosowaną przy leczeniu nadżerki jest Koagulacja chemiczna. Stosuje się ją wtedy gdy zmiany są małe. Polega na tym do nadżerki przykłada się specjalne preparaty, które mają na celu zlikwidowanie chorego nabłonka. A w jego miejscu powstaje zdrowy. Terapia ta jest bezbolesna i nie powoduje blizn. Ma jednak wadę, bywa mało skuteczna i dlatego koagulację trzeba powtarzać w określonych odstępach czasu, co jest niewygodne dla pacjentki. Do wad tej metody zalicza się długi czas gojenia. Zabieg najlepiej zrobić w pierwszych dniach cyklu. Prywatnie kosztuje kilkanaście złotych.

Trzecia metoda to Elektrokoagulacja (tzw. wypalanka). Polega na spaleniu (ale nie zwęgleniu) chorych tkanek iskrą elektryczną. Metoda ta jest przede wszystkim bardzo skuteczna, bo niewielką elektrodą lekarz może dotrzeć do każdego chorego miejsca. Zabieg nie jest bolesny, ale kobieta czuje nieprzyjemny zapach przypalonego mięsa oraz działanie prądu (niemiłe szczypanie). Zazwyczaj nie stosuje się znieczulenia. Elektrokoagulacja może spowodować trwałe blizny na powierzchni szyjki macicy lub zwężenie jej kanału. Konsekwencją tych powikłań bywają bolesne miesiączki oraz trudności z rozwieraniem się szyjki macicy podczas porodu. Po zabiegu nabłonek goi się nawet do 3-5 tygodni. W tym czasie mogą się pojawić upławy o nieprzyjemnym zapachu i plamienia. Wypalenie najlepiej zrobić zaraz po miesiączce. Prywatnie leczenie kosztuje 200-300 zł.

Ostatnią metodą jest Kriokoagulacja (zamrażanie). To nic innego jak wywołanie martwicy tkanek szyjki macicy specjalną elektrodą, z której wypływa sprężony azot. Zabieg trwa 4 do 6 minut. Leczenie jest bardzo skuteczne i bezbolesne. Niektórzy lekarze twierdzą, że to lepsza metoda niż elektrokoagulacja. Większe nadżerki trzeba zamrażać przy użyciu kilku końcówek, co wymaga od lekarza sporego doświadczenia, aby nie zamrozić ściany szyjki zbyt głęboko. Po zabiegu mogą wystąpić wodniste upławy. Gojenie przeciąga się nawet do 30-40 dni. Leczenie przeprowadza się po miesiączce. Kosztuje 300-400 zł

Gdy pęknie prezerwatywa w pierwszej kolejności należy pamiętać o tym by nie wpadać w panikę. Nie ma nic gorszego niż stracenie głowy w takiej sytuacji – poprzez panikę można bardzo pogorszyć swoją sytuacje która w zasadzie nie musi być najgorsza. Jeśli pęknięcie prezerwatywy nastąpiło jeszcze przed wytryskiem, należy bardzo ostrożnie wycofać się z pochwy i poświęcić sekundę czasu na zastanowienie się – dlaczego tak się stało, że prezerwatywa pękła.
Gdy stosuje się prezerwatywę dobrej jakości nie powinno dojść do pęknięcia, gdyż są one produkowane z wysokiej jakości materiałów. Prezerwatywy nie pękają ot tak sobie. Należy pamiętać by nie przechowywać prezerwatyw w wysokich temperaturach, nie należy nawilżać ich także nieodpowiednim lubrykantem na bazie oleju, nie wolno używać prezerwatywy kila razy, każda prezerwatywa jest jednorazowa.
Decydując się na stosunek w prezerwatywie trzeba pamiętać by nie była ona za mała a pochwa za sucha. Warto o tym pomyśleć zanim nałoży się następną prezerwatywę i przystąpi do kontynuowania stosunku, gdyż może być taka sytuacja, że następna gumka również pęknie, ale tym razem po wytrysku co jest już dosyć poważnym problemem. Jeśli pęknięcie nastąpiło w trakcie lub po ejakulacji należy wtedy bardzo ostrożnie się wycofać, przytrzymując pękniętą prezerwatywę, aby jak najmniej spermy się rozlało. Nie należy wtedy przepłukiwać pochwy gdyż może dojść do zakażenia chorobą weneryczną. Należy jak najszybciej skontaktować się z ginekologiem, który oceni sytuacje i powie co należy robić dalej.
Warto zapytać się o „pigułkę po”, którą należy zażyć do 72 godzin po stosunku, a następną w 12 godzin później. Taka pigułka ma jednak dość nieprzyjemne skutki uboczne, a mianowicie rozregulowuje cykl hormonalny. Przed użyciem prezerwatywy zaleca się poćwiczyć na ,,sucho’’ ,oraz czytać dokładnie informacje zawarte na ulotce tak by pęknięta prezerwatywa nie musiała spędzać snu z powiek.

Każda zdrowa kobieta ma te same narządy intymne, w tej samej ilości. Zdarza się jednak, ze ich rozmiar bywa różny. Niektóre kobiety mają tyłozgięcie macicy, które tak naprawdę nie jest ani chorobą ani anomalią. To co może wywoływać, to czasami bolesność. Macica zamiast do przodu, wygięta jest do tyłu. Jest albo dziedziczne bądź następuje pod wpływem porodu. Wiązadła, które podtrzymują macicę, nie są w stanie pokierować ją do przodu. Generalnie tyłozgięcie macicy jest bezobjawowe. Ewentualna objawy mogą występować przy stosunkach, ponieważ na tylnych sklepieniach pochwy oparta jest macica, a także podczas bardzo bolesnych miesiączek kiedy ból promieniuje na plecy. Zbyt silny ból miednicy też może wskazywać na tyłozgięcie macicy. Nie ma lekarstwa na tyłozgięcie macicy, tym bardziej skoro nie jest to choroba. Jako środek zapobiegawczy trzeba stosować leki przeciwbólowe, jeśli ból jest nie do wytrzymania oraz jeśli odczuwana jest bolesność podczas stosunków. Warto również zażywać leki, które poprawiają krążenie żył.

Zapalenie pochwy może być spowodowane przez różne czynniki. Między innymi można wyróżnić tak zwaną rzęsistkowicę spowodowaną pierwotniakiem rzęsistkiem pochwowym, a także zakażenie o podłożu grzybicznym wywołanym przez drożdżaki, oraz zakażenie o podłożu bakteryjnym.
Zapalenie pochwy może być wywołane przez wiele bakterii. Najczęściej jest jednak nią Gardnerella vaginalis. Chociaż uważa się, że zakażenie bakteryjne pochwy nie przenosi się droga płciową, zaleca się przebadanie partnera dla większej pewności.
W przypadku zapalenia rzęsistkowego znacznie częściej występują upławy, a w rozwiniętej fazie wydzielina staje się szaro-zielona, wodnista oraz wydziela nieprzyjemny zapach. Zakażeniu temu może towarzyszyć również świąd, a w momencie gdy dojdzie do zapalenia cewki moczowej, wystąpić mogą również zaburzenia w oddawaniu moczu.
Przyczynami zapalenia pochwy jest zazwyczaj młody wiek kobiety, stosowanie dopochwowych tamponów w czasie krwawienia miesiączkowego, a także zaburzenia miesiączkowania. Przyczyną może być także płukanie pochwy preparatami do higieny intymnej.

Dzięki profilaktyce, oraz wczesnej diagnozie oraz prawidłowo przebiegającemu leczeniu rak piersi może być wyleczalny. Jest to najczęściej spotykany typ raka u kobiet. Trzeba regularnie wykonywać badania oraz samodzielnie badać ręcznie piersi i węzły chłonne w pobliżu piersi aż po pachy. Istotne jest to, iż badanie samodzielne nie zastąpi badania lekarskiego, ale ze względu na szybkie przerzuty i pojawianie się guzów, praktycznie w ciągu miesiąca można wykryć zmiany chorobowe.

Praktycznie nie ma sposobów, aby zapobiec rakowi. W grupie ryzyka są kobiety, u których matki, siostry, babcie i bliskie ciocie chorowały. Imperatywem więc jest wczesne diagnozowanie i leczenie. Do czynników zagrożenia rakiem piersi należą: rak drugiej piersi, łagodne choroby, nie bycie w ciąży, wczesna menopauza a także czynniki nazywane czynnikami socjoekonomicznymi, do których należy wyższy poziom socjoekonomiczny, celibat oraz miejski tryb życia.

Jeśli rak piersi jest wcześnie wykryty stosuje się chemioterapie, leczenie operacyjne z tendencją do ratowania piersi, czyli ich nie usuwania. Wtedy 90% chorych kobiet ma szansę na wyzdrowienie przy tym rzucie. Guz powyżej 2 cm jest już trudny do leczenia. Badania oraz sam rak piersi – nie bolą. Guz ma różne rozmiary i oczywiście nie boli, ale rośnie. Jest twardy, nieregularny, a na dodatek może ciągnąć w swoim kierunku sutek i powłoki skórne. Jest albo spłaszczenie albo zmarszczki na piersiach.

Drugim podstawowym badaniem, po ręcznym jest mammografia, ukazuje obraz promienisty bądź gwiaździsty. Obecnie istnieje kilka metod leczenia, które dobiera się w zależności od typu i stadium rozmiarów guza. Stosuje się zabieg chirurgiczny, radioterapię, hormonoterapię a także chemioterapię.

To choroba, której pochodzenie nie jest znane charakteryzuje się nietypowym, patologicznym umiejscowieniem części błony śluzowej macicy. Fragmenty przemieszczają się poza obręb błony jamy macicy i rozwijają się poza nią w obrębie jajników, jajowodów, w pochwie a także wokół macicy. Jeśli te nieprawidłowe zmiany występują w obszarze macicy wówczas jest to już gruczolistość. Szacuje się, że aż 40% przypadków endometriozy to właśnie ten typ. Głównymi objawami endometriozy jest ból oraz niepłodność.

Czy endometrioza powoduje niepłodność, to okazuje się po wykonaniu zdjęć rentgenowskich jajowodów oraz macicy. Poprzez wykonanie laparoskopii ogląda się bezpośrednio ogniska zmienione chorobowo. Jest to typowo choroba kobieca z jednym wyjątkiem, jeśli mężczyźni podczas leczenia podawane są hormony w przypadku raka gruczołu krokowego. Kobiecie podawane są leki z grupy gestagenów, które hamują wydzielanie gonadotropin oraz analogów gonadoliberyny. Ma to wpływ hamujący na podział endometrium komórkowego. Jest to choroba, która może być trudna do leczenia ze względu na jej usytuowanie zmian patologicznych. Niektóre ogniska chorobowe mogą być trudne do usunięcia, ze względu na swoje usytuowanie. Dopuszczone są warianty chorobowe trudne do wyleczenia.

Test HPV jest testem wykrywającym wirusa HPV. Szczepionka na wirusa HPV powstała całkiem niedawno i jest rezultatem badań ostatnich lat. Test HPV wykonuje się na zasadzie pobrania próbki za pomocą szczoteczki czy też pałeczki.

Stosunkowo niegroźny wirus może doprowadzić do poważnych następstw. Robiąc test możemy się uchronić od zachorowania na nowotwór umiejscowiony w narządach płciowych. To właśnie poprzez nie wirus ten jest nabywany i się przemieszcza. Wirus HPV posiada wiele odmian, a szczepionka na wirusa HPV jest dobra w zastosowaniu przeciw kilku jego odmianą. Dlatego test HPV jest rozsądną propozycją w sytuacji pojawienia się na narządach rozrodczych zmian w postaci brodawek i kłykcin. Taki test może uratować życie.

Można go zrobić również samemu, kupując w aptece zestaw do robienia testu HPV. Tematyka ta nie jest znana wielu ludziom dlatego zawsze dobrze jest od razu widząc zmiany wybrać się do lekarza, który od razu będzie umiał zdiagnozować problem. Wirus nie jest rzeczą dobrą i szkoda życia na zabawy z wirusem HPV. Medycyna rozwija się i dostarcza nam coraz lepszych medykamentów, które wkrótce będą mogły wyleczyć większą ilość ludzi i polepszyć stan zdrowotny społeczeństwa.