Niepłodnością lub inaczej bezpłodnością nazywamy brak zdolności dorosłego człowieka do rozrodu, czyli posiadania potomstwa. Bezpłodność bywa wrodzona lub nabyta. Pierwszym i podstawowym objawem niepłodności jest niemożność zajścia w ciążę po roku regularnego współżycia bez stosowania antykoncepcji. Wiele zdrowych par, prowadzących udane życie seksualne nie może doczekać się potomstwa.
Wrodzona niepłodność często spowodowana jest brakiem lub niedorozwojem gonad, a nabyta z powodu zaburzeń hormonalnych, stanów zapalnych i patologii narządu rodnego, chorób zakaźnych (nagminne zapalenie przyusznic, kiła, gruźlica, rzeżączka).
Niepłodność zawsze dotyczy pary, a więc diagnostyka musi obejmować równocześnie kobietę i mężczyznę. W przypadku niepłodności męskiej najczęściej przyczyną jest braku plemników w nasieniu (azoospermia), całkowity brak nasienia (aspermia), lub jego patologiczny skład. Wystarczy zatem dokonać ogólnego badania nasienia, a jeśli jego parametry wykazują zaburzenia można prowadzić dalszą diagnostykę endokrynologiczną lub mikrobiologiczną. W rzadkich wypadkach lekarz zleci wykonanie biopsji jądra.
U kobiety wykrycie przyczyn niepłodności wymaga wykonania licznych badań – min. oznaczenie poziomów poszczególnych hormonów, badania ultrasonograficzne narządów rodnych, ocenę prawidłowości w budowie macicy (HSG), badanie śluzu szyjkowego (PCT).
Jeśli chodzi o antykoncepcję, istnieją naturalne metody zapobiegania ciąży, nie wymagające ingerencji środków farmakologicznych lub też dodatkowych narzędzi. Wszystko opiera się o prawidłowe określenie momentu jajeczkowania i odbywanie stosunków tylko w tych okresach, kiedy płodność ulega zmniejszeniu. W cyklu miesiączkowym występują momenty, kiedy nie ma dojrzałej do zapłodnienia komórki jajowej.
Jednakże w cyklu tym może dojść do zaburzenia, mogą również pojawić się choroby dróg rodnych i inne dolegliwości niekorzystnie wpływające na skuteczność metod naturalnych.
Wyróżnia się przede wszystkim trzy takie metody. Pierwszą jest metoda termiczna, która zakłada, że temperatura ciała rośnie mniej więcej w połowie cyklu i świadczy o owulacji. Obserwacja temperatury ciała pozwala wstrzymanie się od stosunku w określonych dniach poprzedzających jej wzrost i następujących po nim. Inną metodą jest metoda Billingsów. Śluz szyjkowy zmienia swoje właściwości w poszczególnych fazach cyklu miesiączkowego. Metoda ta polega na jego obserwacji. Kiedy śluz jest przezroczysty, obfity i rozciągliwy, wtedy świadczy to o rozpoczęciu się okresu płodności. Metoda kalendarzowa polega na oznaczeniu sobie dni, w których występuje ryzyko zajścia w ciążę i takich, w których ono nie występuje. Zasadniczo, jajeczkowanie występuje na 14 dni przed pierwszym dniem kolejnej miesiączki. Okres płodny określa się jako czas miedzy 9 a 16 dniem cyklu miesiączkowego.
Popularną w ginekologii metodą antykoncepcyjną jest wkładka wewnątrzmaciczna, która powoduje takie same rezultaty jak tabletki antykoncepcyjne. Zakładana przez lekarza ginekologa opiera swoje działanie o niedopuszczenie plemników do macicy poprzez zmianę śluzu szyjkowego.
Taki zabieg powoduje nieszkodliwy dla kobiety jałowy odczyn zapalny. Jednakże ten rodzaj antykoncepcji odradza się paniom, które jeszcze nie rodziły, natomiast zaleca tym, które mają już dzieci, jednak już ich nie planują, bądź nie w najbliższym czasie. Wkładka wewnątrzmaciczna jest pewnym wydatkiem, ale służy na długie lata. Wiążą się z nią jednak pewne niebezpieczeństwa, takie jak np. uszkodzenie macicy, o czym kobieta powinna wiedzieć. W takim wypadku może dojść do bezpłodności, dlatego też trzeba zachować szczególną ostrożność.
Wkładka nazywana jest również spiralą. Jej fachowe założenie, zapewnia komfort i bezpieczeństwo. Jeśli wkładka spełnia swoją rolę w czasie ciąży, jej usuniecie nie jest zalecane, ponieważ jest to groźniejsze dla płodu niż dla matki. Poleca się w takich sytuacjach pozostawienie wkładki aż do porodu. Niepłodność jest problemem związanym w dużym stopniu ze stanem emocjonalnym, który jest często rezultatem długotrwałej niemożliwości zajścia w ciążę. Antykoncepcja zawsze powinna być dobrze dobrana.
Gdy pęknie prezerwatywa w pierwszej kolejności należy pamiętać o tym by nie wpadać w panikę. Nie ma nic gorszego niż stracenie głowy w takiej sytuacji – poprzez panikę można bardzo pogorszyć swoją sytuacje która w zasadzie nie musi być najgorsza. Jeśli pęknięcie prezerwatywy nastąpiło jeszcze przed wytryskiem, należy bardzo ostrożnie wycofać się z pochwy i poświęcić sekundę czasu na zastanowienie się – dlaczego tak się stało, że prezerwatywa pękła.
Gdy stosuje się prezerwatywę dobrej jakości nie powinno dojść do pęknięcia, gdyż są one produkowane z wysokiej jakości materiałów. Prezerwatywy nie pękają ot tak sobie. Należy pamiętać by nie przechowywać prezerwatyw w wysokich temperaturach, nie należy nawilżać ich także nieodpowiednim lubrykantem na bazie oleju, nie wolno używać prezerwatywy kila razy, każda prezerwatywa jest jednorazowa.
Decydując się na stosunek w prezerwatywie trzeba pamiętać by nie była ona za mała a pochwa za sucha. Warto o tym pomyśleć zanim nałoży się następną prezerwatywę i przystąpi do kontynuowania stosunku, gdyż może być taka sytuacja, że następna gumka również pęknie, ale tym razem po wytrysku co jest już dosyć poważnym problemem. Jeśli pęknięcie nastąpiło w trakcie lub po ejakulacji należy wtedy bardzo ostrożnie się wycofać, przytrzymując pękniętą prezerwatywę, aby jak najmniej spermy się rozlało. Nie należy wtedy przepłukiwać pochwy gdyż może dojść do zakażenia chorobą weneryczną. Należy jak najszybciej skontaktować się z ginekologiem, który oceni sytuacje i powie co należy robić dalej.
Warto zapytać się o „pigułkę po”, którą należy zażyć do 72 godzin po stosunku, a następną w 12 godzin później. Taka pigułka ma jednak dość nieprzyjemne skutki uboczne, a mianowicie rozregulowuje cykl hormonalny. Przed użyciem prezerwatywy zaleca się poćwiczyć na ,,sucho’’ ,oraz czytać dokładnie informacje zawarte na ulotce tak by pęknięta prezerwatywa nie musiała spędzać snu z powiek.
